مده تو پند مستان را ندارد پند تو سودی

بیا و نوش کن جامی ز درد درد عشق او

که غیر از درد درد او ندیدم هیچ بهبودی

خراباتست و ما سرمست و ساقی جام می بر دست

اگر نه جام می بودی که از ساقی خبر دادی

و گر نه آینه بودی به ما او را که بنمودی

بنه بر آتش عشقم که تا بوی خوشی یابی