سر زلفت گره گشای مراد

طاق ابروت قبله خسرو

چشم جادوت فتنه فرهاد

لب لعل تو کامبخش حیات

هر که شاگردی غم تو نکرد

کی شود درس عشق را استاد

ما به ترک مراد خود گفتیم