چون کمر بست این گمان برداشت

ترک سرمست چون کمان برداشت

هر کرا بود دل ز جان برداشت

در کمان بودم از خیال میانش

گفتم ای خسرو وفاداران

قدمی چند می توان برداشت

به گلستان خرام تا با تو