در زمان چون که مست شد ساقی

من بیدل کنم ز جان برداشت

در چمن رفت و همچو گل بشکفت

نام خوبی ز ارغوان برداشت

شیشه را مهر از دهان برداشت

باده چون گرم شد به صیقل روی

زنگ ز آئینه روان برداشت