باده از حلق شیشه صافی

زنگ ز آئینه روان برداشت

هر کدورت که داشت دل از درد

درد او آمد از میان برداشت

دم به دم ناله و فغان برداشت

که سراسر جهان و هرچه در اوست

عکس یک پرتوی است از رخ دوست