خم می در جوش و ما مست و خراب

عارفانه خوش همی پوشد به جان

عاقبت روزی به منزل می رسد

آنچنان رهرو که می کوشد به جان

خوش بود رندی که می جوشد به جان

می به زاهد گر دهی حیفی بود

می به رندی ده که می نوشد به جان