وطن چو مردمک دیده در سیاهی کن

اگر امید نداری به صبح روز وصال

می شبانه خورد و خواب صبحگاهی کن

در آ به خلوت دیده چه نور خوش می بین

به چشم ما نظری کن که نور او بینی

نظر به دیده این مظهر الهی کن

مباش بنده دنیا بیا و چون سید