غلام مردم چشمم که با سیاه دلی

که یک نظر فکنی خود فکندی از نظرم

چه شکر گویمت ای خیل غم عفاک الله

که روز بی کسی آخر نمی روی ز سرم

هزار قطره ببارد چو درد دل شمرم

به هر نظر بت ما جلوه می کند لیکن

کس این کرشمه نبیند که من همی نگرم