هر که در معرفت سخن راند

آب رحمت بجوی او جاری

نه حلول است حل و حال منست

سخنی از من و کمال منست

وصف خود می کند اگر داند

تو منی ، من تو ام دوئی بگذار

من نماندم تو هم دوئی بگذار