ای که گوئی باشد این رشته دو تو

هر یکی بر مسند وحدت نشاند

هر که بینی غرقه دریای اوست

عالمی سرگشته سودی اوست

باشد آن یک تو ولی بی ما و تو

آینه روشن کن ای جان پدر

در همه آئینه او را می نگر