دانم سر آرد غصه را رنگین برآرد قصه را

گلبانگ عشق از هر طرف بر خوش خرامی می زنم

هر چند کان آرام دل دانم نبخشد کام دل

نقش خیالی می کشم فال دوامی می زنم

این آه خون افشان که من هر صبح و شامی می زنم

با آن که از وی غایبم و از می چو حافظ تایبم

در مجلس روحانیان گه گاه جامی می زنم