با آن که از وی غایبم و از می چو حافظ تایبم

نقش خیالی می کشم فال دوامی می زنم

دانم سر آرد غصه را رنگین برآرد قصه را

این آه خون افشان که من هر صبح و شامی می زنم

در مجلس روحانیان گه گاه جامی می زنم