از تهی دستی دلیرم، در پریشان باختن

بردن جان دیده عشق و چیده بازی، هوش دار

با حریف پیش بین مستانه نتوان باختن

بی دل و دینم، وگر نه من کجا، سهو از کجا

نشاه صد ساله ام از یک درشتی کم شود

کی به یک تلخی توان صد شکرستان باختن

دست عرفی از گریبان، کس جدا هرگز ندید