اگر این ها ی دردم باز دارد از قفای تو

چو فردا جانم آمد سوی تن از سینه تنگم

دهند آواز غم هایش که این جا نیست جای تو

نه با جذب تو کم روزی است، نی در شوق من نقصان

علاج شوق عرفی کردی از وصل و برم غیرت

که دردش می کند داروی بیماری فزای تو