رو سوی گلخن دلا، باغ و گلستان مشو

روح من آتش بود، جسم من آتشکده

سرد نگردد ز مرگ، ای دل آتش فروز

می برم از پیرهن در کفن آتشکده

بس که بر افروختی در چمن آتشکده