تا کنم چون چراغ شام بلا

ای فلک مرغ نامه بر بکشی

کشتی از غمزه اهل عالم را

بعد از این غمزه را مگر بکشی

زنده سازی و در سحر بکشی

چون کسی اهل درد، عرفی را

چشم دارم که بیشر بکشی