من ساده لوح با خود، گله سنج کم نگاهی

ز فروغ آفتابم نبود خبر که بی تو

چو دو زلف توست یکسان، شب و روزم از سیاهی

تو به سهو گاه گاهی نکهت فتاده بر من

مفروش ناز و عصمت، قدحی شراب در کش

که بهشت شرم و عصمت ز غرور بی گناهی

چه خوش است آن که بینم به جفا بهانه خویش