هم شب به بانگ بلبل، زده در چمن پیاله

که بهشت شرم و عصمت ز غرور بی گناهی

چه خوش است آن که بینم به جفا بهانه خویش

که گهی به یادش آرم به زبان عذر خواهی

چو نسیم گل ز بستان، دم صبح گشته راهی

به دل خراب عرفی، بفرست دردی از نو

که شکست رنگ دردش به دعای مرغ و ماهی