چو نسیم گل ز بستان، دم صبح گشته راهی

چه خوش است آن که بینم به جفا بهانه خویش

که گهی به یادش آرم به زبان عذر خواهی

هم شب به بانگ بلبل، زده در چمن پیاله

به دل خراب عرفی، بفرست دردی از نو

که شکست رنگ دردش به دعای مرغ و ماهی