ما تخت سلطنت نه به بازو نهاده ایم

عمری گذشت تا به امید اشارتی

چشمی بدان دو گوشه ابرو نهاده ایم

ما ملک عافیت نه به لشکر گرفته ایم

تا سحر چشم یار چه بازی کند که باز

بنیاد بر کرشمه جادو نهاده ایم

بی زلف سرکشش سر سودایی از ملال