تا سحر چشم یار چه بازی کند که باز

چشمی بدان دو گوشه ابرو نهاده ایم

ما ملک عافیت نه به لشکر گرفته ایم

ما تخت سلطنت نه به بازو نهاده ایم

بنیاد بر کرشمه جادو نهاده ایم

بی زلف سرکشش سر سودایی از ملال

همچون بنفشه بر سر زانو نهاده ایم