نام خود را تخته هستی ستردم عاقبت

بر لب آمد جان و بر دل حسرت تیغت بماند

تشنه لب جان دادم و آبی نخوردم عاقبت

بس که آمد چون قلم بر فرق من تیغ جفا

گشتم از خیل سگان او بحمدالله که من

در حساب مردمان خود را شمردم عاقبت

ای که می گویی هلالی حاصل عمر تو چیست؟