کاری نمی کنی که دلی آوری به دست

هر کس که دل به دست بتی داد همچو من

سنگی گرفت و شیشه ناموس را شکست

دل ها که می بری همه پامال می کنی

چون ابر دید اشک من از شرم آب شد

چون برق دید آه من از انفعال جست

آخر چو ره نیافت هلالی به بزم وصل