چون ابر دید اشک من از شرم آب شد

سنگی گرفت و شیشه ناموس را شکست

دل ها که می بری همه پامال می کنی

کاری نمی کنی که دلی آوری به دست

چون برق دید آه من از انفعال جست

آخر چو ره نیافت هلالی به بزم وصل

محروم از جمال تو در گوشه ای نشست