خوشیم با غم عشقت، که وقت او خوش باد!

دلم به سینه سوزان مشوش افتادست

دل از کجا؟ که در این خانه آتش افتادست

چه خوش غمی ست که ما را به او خوش افتادست

صفای باده و رخسار ساده هوشم برد

شراب و ساقی ما هر دو بی غش افتادست