شراب و ساقی ما هر دو بی غش افتادست

خوشیم با غم عشقت، که وقت او خوش باد!

چه خوش غمی ست که ما را به او خوش افتادست

صفای باده و رخسار ساده هوشم برد

به خط و خال آراستی و حیرانم

که این صحیفه به غایت منقش افتادست

گهی که بر سر عشاق راند ابرش ناز