به رسم تحفه کشم نقد عمر در پایش

که این صحیفه به غایت منقش افتادست

گهی که بر سر عشاق راند ابرش ناز

کدام سر، که نه در پای ابرش افتادست؟

ولی چه سود که آن سرو سرکش افتادست

گرفت نور تجلی شب هلالی را

که روی خوب تو در جلوه مه وش افتادست