ولی چه سود که آن سرو سرکش افتادست

گهی که بر سر عشاق راند ابرش ناز

کدام سر، که نه در پای ابرش افتادست؟

به رسم تحفه کشم نقد عمر در پایش

گرفت نور تجلی شب هلالی را

که روی خوب تو در جلوه مه وش افتادست

عشق بازی چه بلا فکر خطایی بودست!