عشق بازی چه بلا فکر خطایی بودست!

ولی چه سود که آن سرو سرکش افتادست

گرفت نور تجلی شب هلالی را

که روی خوب تو در جلوه مه وش افتادست

عشق خود عشق نبودست، بلایی بودست

کاش ببینند خدا بی خبران حسن تو را

تا ببینند که ما را چه خدایی بودست