که چشم بندی آن نرگس پرافسون ست

منم که درد من از هیچ بی دلی کم نیست

تویی که ناز تو از هرچه گویم افزون ست

مگو که خواب اجل بست چشم مردم را

همای وصل تو پاینده باد بر سر من

که زیر سایه او طالعم همایون ست

کنون که با توام ای کاش دشمنان مرا