مگو که خواب اجل بست چشم مردم را

تو هم مپرس ز من تا نگویمت چون ست

منم که درد من از هیچ بی دلی کم نیست

تویی که ناز تو از هرچه گویم افزون ست

که چشم بندی آن نرگس پرافسون ست

همای وصل تو پاینده باد بر سر من

که زیر سایه او طالعم همایون ست