تا دل خود را دمی خالی کند خون می گریست

شیشه می دور از آن لب های می گون می گریست

دوش بر سوز دل من گریه ها می کرد شمع

چشم من آن گریه را می دید و افزون می گریست

آن نه شب بود در ایام لیلی هر صباح