دوش بر سوز دل من گریه ها می کرد شمع

شیشه می دور از آن لب های می گون می گریست

تا دل خود را دمی خالی کند خون می گریست

چشم من آن گریه را می دید و افزون می گریست

آن نه شب بود در ایام لیلی هر صباح

آسمان شب تا سحر بر حال مجنون می گریست