سیل در هامون، صدا در کوه، می دانی چه بود؟

چشم من آن گریه را می دید و افزون می گریست

آن نه شب بود در ایام لیلی هر صباح

آسمان شب تا سحر بر حال مجنون می گریست

از غم من کوه می نالید و هامون می گریست

چیست دامان سپهر امروز پرخون از شفق؟

غالبا امشب ز درد عشق گردون می گریست