بر لب چشمه نوشین تو آن سبزه خط

ما غریبیم و تو بی رحم، غریب احوالی ست!

گر فتد مردم چشمم به رخت، روی مپوش

تو همان گیر که بر روی تو این هم خالی ست

شکرستان تو را طوطی فارغ بالی ست

می روی تند که باز آیم و زارت بکشم

این نه تندی ست که در کشتن من اهمالی ست