پس از عمری اگر یک لحظه پهلوی تو بنشینم

ترحم کن که دیگر نیست تاب تندی از خویت

به صد تیغ ستم کشتی مرا عذر تو چون خواهم؟

کرم ها می کنی، صد آفرین بر دست و بازویت

رقیب اندر میان آید که دور افتم ز پهلویت

میانت یک سر موی ست و جان در اشتیاق او

بیا ای جان مشتاقان فدای هر سر مویت