تا بو که دست در کمر او توان زدن

شرط آن بود که جز ره آن شیوه نسپریم

جایی که تخت و مسند جم می رود به باد

گر غم خوریم خوش نبود به که می خوریم

در خون دل نشسته چو یاقوت احمریم

واعظ مکن نصیحت شوریدگان که ما

با خاک کوی دوست به فردوس ننگریم