می رود خون دل از دیده ولی دل چه کند؟

فکر دل کن، که مرا دست و دل از کار افتاد

بهتر آنست که چون گل نشوی هم دم خار

چند روزی که گل حسن تو بی خار افتاد

که مرا این همه از دیده خون بار افتاد

تا ابد پشت به دیوار سلامت ننهد

دردمندی که در آن سایه دیوار افتاد