چنان آهی کشم از دل، که آتش در جهان افتد

چو از داغ فراقت شعله حسرت به جان افتد

سجود آستانت چون میسر نیست می خواهم

که آن جا کشته گردم تا سرم بر آستان افتد

نماند از سیل اشک من زمین را یک بنا محکم