نماند از سیل اشک من زمین را یک بنا محکم

چنان آهی کشم از دل، که آتش در جهان افتد

سجود آستانت چون میسر نیست می خواهم

که آن جا کشته گردم تا سرم بر آستان افتد

کنون ترسم که نقصان در بنای آسمان افتد

به راهت چند زار و ناتوان افتم، خوش آن روزی

که از چشمت نگاهی سوی این ناتوان افتد