کنون ترسم که نقصان در بنای آسمان افتد

سجود آستانت چون میسر نیست می خواهم

که آن جا کشته گردم تا سرم بر آستان افتد

نماند از سیل اشک من زمین را یک بنا محکم

به راهت چند زار و ناتوان افتم، خوش آن روزی

که از چشمت نگاهی سوی این ناتوان افتد

تن زار مرا هر دم رقیب آزرده می سازد