به راهت چند زار و ناتوان افتم، خوش آن روزی

که آن جا کشته گردم تا سرم بر آستان افتد

نماند از سیل اشک من زمین را یک بنا محکم

کنون ترسم که نقصان در بنای آسمان افتد

که از چشمت نگاهی سوی این ناتوان افتد

تن زار مرا هر دم رقیب آزرده می سازد

چنین باشد بلی چون چشم سگ بر استخوان افتد