ناصح زبان گشاد که تسکین دهد مرا

غم خانه ای که داشتم، آن هم خراب شد

این آه گرم بی سببی نیست دم به دم

یا سینه سوخت، یا دل سوزان کباب شد

نام تو برد و موجب صد اضطراب شد

خوناب دیده این همه دانی که از کجاست؟

خونی که بود در دل غم دیده آب شد