هر گه امسالش عتاب آلوده می بینم به خود

محنت هجران به اندک روزگارم می کشد

ای که گویی بر سر آن کوی خواهی کشته شد

راضیم، بالله، اگر دانم که یارم می کشد

یاد آن مسکین نوازی های پارم می کشد

چون برون آید، کله کج کرده، دامن بر زده

دیدن جولان آن چابک سوارم می کشد