ساقیا، امشب که مستم لطف کن خونم بریز

یاد آن مسکین نوازی های پارم می کشد

چون برون آید، کله کج کرده، دامن بر زده

دیدن جولان آن چابک سوارم می کشد

ور نه، چون فردا شود، رنج خمارم می کشد

زیر بار غم، هلالی، کار من جان کندن ست

وه! که آخر محنت این کار و بارم می کشد