ور نه، چون فردا شود، رنج خمارم می کشد

چون برون آید، کله کج کرده، دامن بر زده

دیدن جولان آن چابک سوارم می کشد

ساقیا، امشب که مستم لطف کن خونم بریز

زیر بار غم، هلالی، کار من جان کندن ست

وه! که آخر محنت این کار و بارم می کشد