آن سهی سرو که میل دل ما جانب اوست

آخرالامر سرش خاک همان منزل شد

اشک، چون راز دلم گفت، فتاد از نظرم

با وجودی که به صد خون جگر حاصل شد

یارب از بهر چه سوی دگران مایل شد؟

غم نبود آن: که مرا دی به تغافل می کشت

غم از آن ست که: امروز چرا غافل شد؟