مگر از جام لبت بیخود و لایعقل شد؟

غم نبود آن: که مرا دی به تغافل می کشت

غم از آن ست که: امروز چرا غافل شد؟

شب وصل تو هلالی قدح از دست نداد

اهل عیش ند هلالی، همه رندان لیکن

زان میان گوشه اندوه مرا منزل شد