آنجا، که صبا را گذری نیست، که گوید

وز عارض گل رنگ تو دل غنچه خون شد

خون شد دل من دم به دم از فرقت دلبر

زان رو ز ره دیده خون بار برون شد

حال دل این خسته به دلدار، که چون شد؟

هرجند قدت راست هلالی چو الف بود

از بار غم دوست به یک بار چو نون شد