حال دل این خسته به دلدار، که چون شد؟

خون شد دل من دم به دم از فرقت دلبر

زان رو ز ره دیده خون بار برون شد

آنجا، که صبا را گذری نیست، که گوید

هرجند قدت راست هلالی چو الف بود

از بار غم دوست به یک بار چو نون شد